Sa haba ng panahong lumipas hindi ko na alam kung sinimulan ko nang habian ng imahinasyon ang gunita. Ako na lamang ang mag-isang nakakaalala ng hapong iyon. Noong may kabataan pa ako, siguro mga labindalawang taong gulang, may binuo kaming saranggola ni Daddy. Kapwa naming pinalipad at pinanood ang pagpapaalagwa nito sa langit.
Malaon nang ginutay ng panahon ang kalansay at balat ng saranggolang iyon. Ngunit noong naglilinis ako ng mga putikang aparador isang lingo makalipas ang baha sa Marikina, natagpuan ko ang pisi na nakapalibot sa dalawang piraso ng popsicle sticks. Hindi ko alam kung bakit nakahalo and pisi sa aparador ng mga gamit ng tatay kong ilang taon nang yumao.
Noong Pebrero 2008 may nasulat akong tula sa Ingles. “Paper Skin, Bone of Bamboo” ang pamagat. Hindi ko alam kung maisasalin ko ito sa Filipino isang araw. At dahil nga ako na lamang ang mag-isang gumugunita at nagtala nitong alaala, may duda akong ganitung-ganito nga ang naganap. Hinabian ko na malamang ng imahinasyon.
I sent the poem to a few publishers, hoping one of them would deem it worthy of seeing print. A version (aversion?) of the poem can be found at a discussion site I now seldom visit, for reasons you might discover if you search around the net.
Ang pisi ng saranggola
Sa haba ng panahong lumipas hindi ko na alam kung sinimulan ko nang habian ng imahinasyon ang gunita. Ako na lamang ang mag-isang nakakaalala ng hapong iyon. Noong may kabataan pa ako, siguro mga labindalawang taong gulang, may binuo kaming saranggola ni Daddy. Kapwa naming pinalipad at pinanood ang pagpapaalagwa nito sa langit.
Malaon nang ginutay ng panahon ang kalansay at balat ng saranggolang iyon. Ngunit noong naglilinis ako ng mga putikang aparador isang lingo makalipas ang baha sa Marikina, natagpuan ko ang itim na pisi na nakapalibot sa dalawang piraso ng popsicle sticks. Hindi ko alam kung bakit nakahalo sa aparador ng mga gamit ng tatay kong ilang taon nang yumao ang pisi.
Noong Pebrero 2008 may nasulat akong tula sa Ingles. “Paper Skin, Bone of Bamboo” ang pamagat. Hindi ko alam kung maisasalin ko ito sa Filipino isang araw. At dahil nga ako na lamang ang mag-isang gumugunita at nagtala nitong alaala, may duda akong ganitung-ganito nga ang naganap. Hinabian ko na malamang ng imahinasyon.
-o-
Paper Skin, Bone of Bamboo
These were all we needed:
An old pair of scissors,
Two pieces of sturdy
but pliant bamboo, split
to the width of a finger
the span of my young arms,
Newspapers, the gray skin
rubbing off on my palms,
a fistful of cold rice
to glue everything together.
Last was the longest string
I could steal from my mother
as she lay in restless sleep.
Then there had to be time.
All these things grew useless
without time. They waited
to be gathered, to be touched,
put together with patience.
They waited for father.
Those newspapers could have told me
scraps of stories, something
about his absences, nights
And days on end. Curfews, arrests,
insurgents, offensives,
puppet masters, empires.
Back then words mattered less
To me. All I wanted to see
was that kite defying claws
of TV aerials and rusty roofs,
the grasp of remaining trees.
From both our hands
that kite took off and saw
the sprawl of lives made intimate
by a common silence and struggle.
It took on the wind and sang.
Blurred all words on its skin.
Stillness in between mad search
for balance became its dance
To its very end.
Although that rare afternoon
never lasted long enough,
that kite was relentless, fierce
In its defiance of wind
and ground, everything
that dared to take away
all that fragility.
All that majesty.
-o-
Recent Comments